Groepsreis naar Venetië
van 15 tot 18 november 2005

Dinsdag 15 november vertrokken wij met zijn 12 voor een prachtige reis naar Venetië.
De meesten onder ons waren reeds eerder in Venetië maar onder de deskundige begeleiding van onze gidse Monique ontdekten wij nog niet geziene plekjes. Venetië is meer dan het Canal Grande, het San Marco plein, de Rialto brug of de Accademia. Dit werden vier dagen “Venetië anders bekeken”.

De eerste dag, na aankomst op de luchthaven van Treviso, vlug met de bus naar ons hotel, installatie, en niet zoeken, hoor, direkt daarnaast in een typisch restaurantje een lekker middagmaal.
Dan naar de vaporetto, ticket kopen voor alle verplaatsingen tijdens ons verblijf en naar ons eerste bezoek,het paleis Ca’ Rezzonico : pech, brute pech, wij komen toe om 16.01 uur en de poort sluit om 16 uur.
Geen probleem, Monique leidt ons dan maar dooreen de mooie pleintjes van de oosteroever van de Canal Grande, want wie denkt eraan om ook het Venetië van de oosteroever te verkennen ? De mooie wijk Dorsoduro, een gondelwerf (één jaar werk om een gondel te bouwen), de kerk Santa Maria del Rosario, de prachtige kerk Santa Maria della Salute.
Het is inmiddels donker en we steken over naar de westeroever om het verlichte San Marco plein te bewonderen en te gluren in Café Florian.

De volgende dag, vaporetto op naar Chioggia : eerst oversteek naar het Lido, met de bus door het smalle eiland Pallestrina, terug een motonave op en daar is Chioggia, het kleine Venetië.
De meesten onder ons beslissen niet vroegtijdig terug te keren, want ook hier is er heel wat te zien, en in zo’n vissersstadje moet je toch een vers stuk vis proeven. En het was lekker ook.
In de late namiddag, zonder gidse, en zoals echte Venetianen terug naar de grote stad. En het is ons gelukt ook.

Dag drie, nu met de motoscafo naar de eilanden Burano en Murano.
Van Burano hebben we genoten, niet allerminst de dames want in de kantschool met museum was het een en al bewondering voor de kunst en vaardigheid van deze niet meer zo jonge kantwerksters. De Venetiaanse steek en de Burano steek is voor ons geen geheim meer. Hoe mooi zijn als deze beschilderde huizen, en ’s middags dat nieuwe restaurant dat we “bijna” ingehuldigd hebben, we werden er ontvangen zoals koningen (of dogen ?).
Nog een beetje varen, en daar is Murano, alom bekend voor zijn glasblazerijen : bezoeken, demonstraties, rondkuieren en niet vergeten een pintje of een vino bianco ergens drinken want van al dat wandelen krijgt men dorst.

Spijtig, laatste dag reeds, maar vandaag wordt het een topdag, dus heel veel op het programma.
Eerst een wandeling door het joodse ghetto, dan naar de Rialto markt om verder te gaan met een uitvoerig bezoek aan Ca’Rezzonico, het paleis dat we de eerste dag gemist hadden. Prachtig, grandioos wat deze rijke families in de 17de eeuw konden bouwen.
Weinig tijd voor een middagmaal dus maar een broodje, wel lekker moesten we toegeven, weer zo’n tip van Monique, daarna vlug een ijsje eten, jawel, op 18 november, we waren niet zot hoor !
Om verder te gaan met een bezoek aan het Dogenpaleis. In de zomer geraak je er moeilijk binnen door de overvloed aan toeristen, nu was het aangenaam wandelen door de prachtige zalen en vertrekken van de dogen die er verbleven zijn.
Einde bezoek door (dus in) de Brug der Zuchten.
Tweemaal wel, in de eene richting en terug in de andere : en we hebben gezucht !
Laatste etappe, de Basiliek, nog meer te genieten nu in de late herfst, met als hoogtepunt de Pala d’Oro, een retabel in goud en edelstenen uit 1105, maar afgewerkt in 1345. Daar staat men zwijgzaam voor.

Alles heeft een einde, te vroeg, maar Venetië, daar moet men nog eens terug naartoe.