Daguitstap naar de rand van Brussel
op 20 januari 2009
Na onze koffie met koek in Restaurant La Vignette in Tervuren
vertrokken we op 20 januari 2009 met bus en gids voor een interessante
daguitstap.
In de voormiddag lieten we ons voornamelijk op sleeptouw
nemen door Leopold II en andere illustere figuren en stonden we
even stil bij de talrijke historische gebouwen die trots getuigen
van een rijk verleden.
Onze rit begon aan de statige Tervurenlaan, met
hoofdzakelijk ambassades en bankinstellingen en prachtige huizen
in art-nouveau en art-deco.
Leopold II liet deze brede avenue van Brussel naar Tervuren aanleggen
om deze twee plaatsen van de wereldtentoonstelling van 1897 te
verbinden. De laan wordt geflankeerd door parken, vijvers en het
uitgestrekte Zoniënwoud, de groene long van Brussel. Er staan
ook enkele mooie bronzen beelden en op de laatste rotonde van
de Tervurenlaan prijkt de Bandundu Waterjazzband, een ludieke
fontein van Afrikaanse waterdieren die een vrolijk jazzorkest
vormen. Het werk is van beeldhouwer Tom Frantzen uit Duisburg.
We gaan van deze man trouwens nog andere beelden tegenkomen.
Aan het Jubelpark, de poort van de
stad Brussel, hielden we halt.
In 1905 wijdde Leopold II de 45 meter hoge triomfboog in, die
ter ere van de vijftigste verjaardag van de Belgische onafhankelijkheid
werd opgericht. Een indrukwekkend bronzen beeld werd er bovenop
geplaatst om de Belgische onafhankelijkheid te verheerlijken.
Aan de voet van de triomfboog staan aan weerszijden
acht beelden die de overige provincies uitbeelden. De portier
wilde onder geen enkel beding de deur van het dakterras opendoen
zodat we van het wijds panorama over Brussel niet konden genieten.
In het park staan ook de grote moskee van Brussel en een soort
Grieks tempeltje, het eerste gebouw van Victor Horta uit 1889
waarin het witmarmeren beeldhouwwerk “De Menselijke Driften”
van Jef Lambeaux is ondergebracht.
Dit kunstwerk dat lust, geweld en dood symboliseert shockeerde
zo erg dat de zware ijzeren deuren van het gebouw reeds drie dagen
na opening potdicht bleven. Er zou een nogal onhandige regeling
gelden voor wie het kunstwerk nu wil zien.
Eén uur per dag kan men de sleutel halen in de Koninklijke
Musea voor Kunst en Geschiedenis!!
We reden met de bus terug langs het Palais
Stoclet in Sint-Pieters-Woluwe, in de Jugendstil gebouwd
in 1905 door de Oostenrijker Hoffmann in opdracht van de bankier
en industrieel Adolphe Stoclet (het gebouw en het bijbehorende
interieur worden op 100 miljoen euro geschat!!), en langs Hertoginnedal
in Oudergem, de favoriete vergaderplaats van onze ministers, tot
we aan het Koloniënpaleis arriveerden.
Op deze plek liet prins Willem-Frederik van de Verenigde
Nederlanden een buitenverblijf optrekken. Na de Belgische Revolutie
van 1830 werd dit paviljoen en het domein eigendom van de Belgische
koning.
Het gebouw brandde af in 1879 en op de resten van dit “Paviljoen
van de Prins van Oranje” liet Leopold II het Koloniënpaleis
bouwen door Albert-Philippe Aldrophe in Lodewijk XVIde-stijl.
Dit paleis herbergde het koloniale gedeelte van de wereldtentoonstelling
van 1897 en daarna het eerste Congomuseum.
Achter het Koloniënpaleis staat het art nouveau-gebinte
van Georges Hobé dat ook opgesteld stond in de
zalen van de wereldtentoonstelling.
We stapten te voet verder door het
park naar het restaurant voor een warm middagmaal.
naar het vervolg
|
